Przeskocz do treści

O królowaniu Jezusa Chrystusa i dziele Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa

Czy określenie, że Jezus jest Królem możemy traktować w sposób dosłowny? Pytam o to, bo mam przed oczami Jezusa z koroną cierniową, w szkarłatnym płaszczu. Widzę jak jest bity trzciną po głowie i opluwany. To obraz daleki od króla jakiego mieliśmy kiedyś w Polsce, któremu bito pokłony, i przed którym się kłaniano. Czy porównywanie królowania Jezusa do ziemskiego królowania jest prawidłowe?

   - Pan Jezus jest Królem i Bogiem, a król ziemski tylko człowiekiem.

Bóg jest Królem. Jezus, Odwieczny Syn Boży, jest Królem. Ta prawda przewija się przez całe Pismo Święte. W Apokalipsie Zmartwychwstały Chrystus ukazany jest jako zwycięski Król królów i Pan panów (Ap 19, 16). Prorok Daniel ukazuje Jezusa jako Syna Przedwiecznego, któremu „Powierzono (…) panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie”     (Dn 7, 13-14). Już od momentu przyjścia Chrystusa urzeczywistnia się w świecie Królestwo Boże. Oznacza ono: „wieczne i powszechne Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju” oraz Królestwo nadziei i zbawienia. Jest to królestwo duchowe. Jezus mówi Piłatowi: „Królestwo moje nie jest z tego świata”. Chrystus przychodzi do ludzi, posłany przez swego Ojca, bez wszelkich zewnętrznych oznak swego majestatu; przynosi Najświętsze swe Rany, a całym bogactwem jest Jego Miłujące Serce, które ponad wszystko ukochało wszelkie stworzenie. Jezus jest Królem Miłości, z miłości ku ludziom chciał poznać wszystkie ich cierpienia i troski. Chce też, aby wszyscy ubodzy, aby wszyscy, którzy cierpią i pracują, aby wszyscy, którzy pragną odkryć tajemnicę miłości Ojca przyjęli i uznali królowanie Jego Boskiego Serca.

Jak pogodzić polityczny i duchowy wymiar królowania? 

Pan Jezus nieustannie mówi o Królestwie Bożym, które jawi się jako miejsce duchowe, do którego  wchodzi się przez wiarę i w którym żyje się nadzieją i miłością. „ Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga(Mt 22,21).

       Władza kościelna i świecka współpracują ze sobą, ale nie mogą wchodzić w swoje kompetencje. Państwo nie może narzucać Kościołowi wartości niezgodnych z Dekalogiem. Kościół nie wchodzi w kompetencje państwa i nie może oddać  władzy świeckiej tego, co należy do Kościoła. Wszystkie systemy dążą do uzyskania wpływu na władzę kościelną. Rządzący powinni mieć świadomość, że władza jest służbą i uznać Chrystusa Królem, który dał im władzę. W rozmowie z Piłatem Jezus mówi ”Nie miałbyś żadnej władzy nade Mną, gdyby ci jej nie dano z góry”. 

     - Prośmy Dobrego Boga, aby naród  wybierał takich parlamentarzystów, by dobrze rządzili i uznali Chrystusa za Króla i Pana, bo jest to Królestwo nie z tego świata, ale dla tego świata. 

       Potrzeba też jasnego poszanowania Bożego Prawa, aby stanowione prawo ludzkie nie było ponad nim i nie dochodziło do łamania sumienia człowieka. 

       Boża  prawda, miłość, pokój, sprawiedliwość wprowadzona do codziennego życia, do naszych rodzin, zakładów pracy jest dla nas potrzebą, pokojem i radością oraz nadzieją, we współczesnym  zmaterializowanym świecie.

Gdzie możemy doszukiwać się źródeł ruchów mających na celu intronizację. Można usłyszeć o intronizacji Jezusa na Króla Polski, ale też dzięki Rozalii Celakównie słyszymy o intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa, jak w tym przekazie się odnaleźć?

    - W krótkim rysie historycznym zauważamy, że ruch ten nie jest pomysłem człowieka, chcącego zrobić  coś dla Boga, lecz jest częścią wielkiego Dzieła Bożego, odpowiedzią na wielki zamysł Boga na te czasy.

       W XVII w. Pan Jezus przez Małgorzatę Marię Alacoque ukazał całemu światu Swoje Serce jaśniejące chwałą, płonące miłością, otoczone cierniową koroną z krzyżem na szczycie, skarżył na niewdzięczność, oziębłość i wzgardę ludzi. Zażądał publicznej czci poprzez ustanowienie osobnego święta, określił kult i dał wielkie obietnice. Żądania te były skierowane         za pośrednictwem św. Małgorzaty Marii do króla Francji Ludwika XIV, aby poświęcił się wraz z całą rodziną, dworem, wojskiem i całym narodem Najświętszemu Sercu Jezusa. Misja, którą otrzymała Francja przez św. Małgorzatę Marię Alacoque, a której nie przyjęła, przechodzi z woli Bożej      na Polskę.

       Pierwotna idea intronizacji została zaproponowana przez słynnego apostoła kultu Najświętszego Serca o. Mateo (Eduardo Crawley – Boevey ,(1875-1960). Idea ta zyskała aprobatę papieża Benedykta XV (1914-1922). W Polsce propagowali ja księża jezuici, sercanie, a jego szczególną apostołką stała się służebnica Boża Rozalia Celakówna (1901-1944).

       Misją Rozalii było przekazanie Narodowi  Polskiemu wezwania Serca Jezusa, w którym nie odnajdujemy żadnej informacji na temat Intronizacji Chrystusa Króla Polski.

       W 1937 r. usłyszała wewnętrzny nakaz, by wraz ze swym kierownikiem sumienia zabiegać ze wszystkich sił o Intronizację Najświętszego Serca Jezusowego w Polsce i na całym świecie. 

     „Jeżeli chcecie ratować świat, trzeba przeprowadzić Intronizację Najświętszego Serca Jezusa we wszystkich państwach i narodach na całym świecie.(…) Intronizacja w Polsce musi być przeprowadzona. To jest ostatni wysiłek Miłości Chrystusowej na te ostatnie czasy. (...) Polska nie zginie, o ile przyjmie Chrystusa za Króla w całym tego słowa znaczeniu... Ja chcę niepodzielnie panować w sercach ludzkich” 

      Rozalia Celakówna przybliżając ideę  intronizacji wskazała na potrzebę jej realizacji  we wspólnotach wiernych, przede wszystkim w parafiach, oraz stała się rzeczniczką intronizacji w wymiarze narodowym. 

      Dzieło Intronizacji kontynuuje Krakowska Wspólnota Założycielska powołana przez panią Ewę Nosiadek od 1995 r. Opiekunem Duchowym Wspólnot w Polsce w latach 1998-2013 był o. Jan Mikrut CSsR.

     Idea ta jest obecna w działalności Wspólnot dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. Dzieło Intronizacji realizowane przez Wspólnoty to program pracy podejmowany przez świeckich. Jest to formacja  dokonująca się podczas rekolekcji, misji, adoracji Najświętszego Sakramentu, podczas modlitwy.  

     Budowanie wspólnoty ludzi zaangażowanych w Dzieło Intronizacji jest świadectwem troski o innych. 

Czy, i jeśli tak to jakie znaczenie w ruchach intronizacyjnych ma Matka Boża?

- „Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa i braćmi Jego” (Dz. Ap. R, 12-15). Wpatrując się w Apostołów, którzy trwali przy Matce Bożej

Wspólnoty dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa w całej i Polsce i poza jej granicami adorują Jezusa Eucharystycznego powierzając sprawy osobiste i społeczne wstawiennictwu Matki Bożej, która jest najprostszą  drogą do Jezusa Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Najlepiej z ludzi tajemnicę Serca Jezusowego znała Maryja.

      Inspiracją dla Wspólnot jest Rozalia Celakówna, która często przed wizerunkiem  Jasnogórskiej Matki otwierała swoje serce. W lipcu 1922 roku wybrała się z pielgrzymką do Częstochowy, aby tu u Matki Najświętszej wyprosić poznanie Woli Bożej i jak najlepiej Ją wypełnić w swoim życiu.

    „1 kwietnia 1939 roku Rozalia wyznaje - gorąco polecałam te sprawy Panu Jezusowi za przyczyną Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa, prosząc o światło, co należy czynić, by ta sprawa Jezusowa była jak najlepiej i najprędzej przeprowadzona. I znowu głos mówi do mej duszy: << „Jasna Góra jest stolicą Maryi. Przez Maryję przyszedł Syn Boży, by zbawić świat, i tu  również przez Maryję przyjdzie zbawienie dla Polski przez Intronizację. Gdy się to stanie, wówczas Polska będzie przedmurzem chrześcijaństwa: silna i potężna, o którą się rozbiją wszelkie ataki nieprzyjacielskie>>” („Wielkie wezwaniu Serca Jezusa do Narodu Polskiego: – Rozalia Celakówna i jej misja”, 127).  

Co to znaczy, że Jezus jest Królem konkretnej osoby? 

  - W osobistym akcie Intronizacji konkretna osoba opowiada się za Jezusem rozpoznanym przez miłość, za Jego Sercem. Wyraża swój stosunek do Króla Miłości, podejmuje gotowość pełnienia woli Bożej i oddaje się do dyspozycji Jezusa. Odpowiadając na Jego miłość wyznaje:

„Jezu jesteś Królem. Jezu jesteś moim Królem! Daj mi poznać wolę Twoją, Panie. Oto jestem!”

       Poddaje się Jego panowaniu, Jego przykazaniu miłości. Składa Bogu swoje zawierzenie i oddanie, swoje skromne siły, aby Mu służyć. 

Czy osobiste uznanie Jezusa za swojego Króla pociąga konkretne konsekwencje? Czy to, co wyznajemy ustami domaga się potwierdzenia w czynach, w wypełnianiu Bożego prawa, czy wystarczy tylko wyznać ustami, że Jezus jest Panem i Królem?

 - Osobiste uznanie i  wybór Jezusa w tajemnicy Jego Przenajświętszego Serca jest Intronizacją.  Intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa jest dziełem Bożym. Bóg ma swój odwieczny plan zbawienia ludzi.  W swoim Synu uczynił On wszystko, aby ludzie odkryli i uznali, że są kochani i wezwani do odpowiedzi na Miłość. Przyszedłem rzucić ogień na ziemię (Łk 12,49).

  - Intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa to świadomy akt, decyzja, aby w każdym  przejawie życia osobistego, rodzinnego i społecznego punktem odniesienia był Chrystus, Jego Serce, a w relacjach międzyludzkich miłość.  Intronizacja to życie według Dekalogu, Ewangelii i nauki Kościoła. Nikt nie może dokonać intronizacji za kogoś, bo wiąże się to z porzuceniem grzechów a tego zobowiązania nikt nie może za nikogo złożyć. Intronizacja – to wprowadzenie Boga na tron. Tronem  tym ma być serce człowieka, życie rodzinne i społeczne.

      Ksiądz biskup Edward Frankowski powiedział: „Przez św. Małgorzatę Marię Alacoque Pan Jezus ukazał światu Swoje zranione Serce naszymi grzechami i prosił o wynagrodzenie. Przez św. s. Faustynę ukazał światu Serce pełne miłosierdzia przebaczające nam grzechy, gdy z ufnością do Niego przyjdziemy, zaś przez Służebnicę Bożą Rozalię domaga się, byśmy serca nasze oczyszczone z grzechów uczynili tronem Jego Serca, które ma królować nad naszym”.

Czego z okazji święta patronalnego, przypadającego w Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata możemy życzyć wszystkim zaangażowanym w ruchy intronizacyjne NSPJ?

      - Wszystkim zaangażowanym w ruchy intronizacyjne Najświętszego Serca Pana Jezusa możemy życzyć rozwoju dzieła Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa.

      Pragniemy, aby Jezus Chrystus królował we wszystkich wymiarach naszego życia: osobistym rodzinnym i społecznym, w każdej przestrzeni życia naszej Ojczyzny Polski i świata. Wielką troską naszych  Wspólnot jest, aby we wszystkich parafiach i kaplicach szpitalnych Pan Jezus odbierał należną cześć w Najświętszym Sakramencie.

      Niech  tegoroczna uroczystość  Chrystusa Króla Wszechświata  będzie zaproszeniem naszego Króla i Pana w nasze życie osobiste, rodzinne i społeczne. Nie bójmy się też zaprosić Pana Jezusa   w te miejsca, w których o jakości życia nie decydujemy sami. Otwórzmy drzwi Jezusowi, a On sam będzie działał. 

       Wszystkim Księżom Biskupom składamy podziękowanie za błogosławieństwo na apostolską pracę w dziele Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wszystkim Księżom Proboszczom, Kapłanom i Opiekunom Wspólnot  dziękujemy za modlitwę i współpracę w Dziele Bożym.

Króluj nam Chryste!

Bogusława Kraszewska